Харита дигар аз паи ҷойгиршавии ман намеравад
Пайгирӣ ҳамин ки шумо харитаро бо ангушт ҷунбондед, хомӯш мешавад — ин қасдан аст, то камера харитаро аз шумо «нагирад». Тугмаи ҷойгиршавии ҷориро пахш кунед ва пайгирӣ боз фаъол мешавад.
Пайгириро танҳо кашидани харита бо як ангушт хомӯш мекунад. Миқёсгузорӣ бо ду ангушт, давр додан ва хам кардани харита онро бекор намекунанд: иваз кардани миқёс бе аз назар гум кардани нишонгар сенарияи одист ва онро қатъ кардан сабабе надорад.
Агар харитаро ҳангоме ҷунбонед, ки камера ҳанӯз ба нуқтаи нав парвоз дорад, парвоз фавран қатъ мешавад — вагарна харита бар хилофи ишораи шумо бармегашт.
То ивазкунӣ фаъол аст, пайгирӣ хомӯш аст: харита нуқтаи интихобкардаи шуморо нишон медиҳад ва дар ин реҷа пайгирӣ кардан чизе нест.