آزمایش موقعیت مکانی: جعل مختصات برای QA و برنامه‌نویسان

مرز محدوده‌ها: نقطه‌ای دقیقاً روی مرز محدوده ارسال یا شعاع جستجو منبع کلاسیک خطاهای «یکی کم یا زیاد» است. تغییر مختصات در حین کار برنامه: بسیاری از برنامه‌ها مکان را یک بار هنگام اجرا می‌خواهند و به تغییرات واکنش نشان نمی‌دهند. نبود مختصات: رفتار با مکان خاموش و با اجازه ردشده.

جداگانه، داده‌های عمداً نامعتبر: نقطه‌ای وسط اقیانوس، مختصات در نیمکره دیگر، مکان‌های بی‌نشانی. برنامه نباید در هیچ‌کدام از این موارد از کار بیفتد.

شبیه‌ساز Android Studio می‌تواند مختصات تعیین کند و مسیرها را پخش کند و این برای مراحل اولیه توسعه کافی است. اما چیزی را که بیشتر از همه خراب می‌شود بازسازی نمی‌کند: رفتار یک رابط سازنده مشخص هنگام بستن سرویس‌های پس‌زمینه، کار با سیگنال ضعیف، تأخیرهای واقعی در گرفتن موقعیت و تفاوت سیاست‌های صرفه‌جویی انرژی سازندگان.

پس سناریویی که روی شبیه‌ساز گذشته، بهتر است روی دستگاه واقعی دوباره بررسی شود؛ به‌ویژه اگر برنامه تحت آزمایش از مکان در پس‌زمینه استفاده می‌کند.

اندروید مختصات ارائه‌دهنده آزمایشی را با نشانی علامت می‌زند. برای QA این مانع نیست، بلکه موضوع جداگانه‌ای برای آزمایش است: اگر برنامه تحت آزمایش باید مختصات ساختگی را رد کند، جعل موقعیت دقیقاً راه اطمینان از این است که بررسی واقعاً کار می‌کند و فقط نوشته نشده است.

اگر برنامه باید هر مختصاتی را از سیستم بپذیرد، مطمئن شوید که به‌طور تصادفی آن‌ها را به خاطر این نشان دور نمی‌ریزد.

برای برنامه‌هایی که حرکت را در پس‌زمینه دنبال می‌کنند، اجراهای طولانی مهم‌اند: جعل موقعیت را روشن کنید، برنامه را کوچک کنید و دستگاه را چند ساعت به حال خود بگذارید. این کار مشکلاتی را نشان می‌دهد که در پنج دقیقه آزمایش دستی دیده نمی‌شوند: از دست رفتن اشتراک به‌روزرسانی، انباشت خطاها، توقف سرویس به دست رابط سازنده.

اعلان دائمی در کشوی اعلان نقش نشانگر را دارد: تا وقتی هست، جعل موقعیت فعال است.